|
Dwojga podróżnych notatki przeróżne
|
W czasach kryzysu warto oszczędzać, więc postanowiliśmy skorzystać z możliwości darmowego zwiedzania różnorakich obiektów (mniej lub bardziej ciekawych). Nie zważając na tłumy, wzięliśmy udział w „nocy muzeów”. Nie byle gdzie jednak, bo w powiecie otwockim.
Jakby romantycznie
Jak co roku majówkę spędziliśmy na łonie przyrody. Tym razem wyprawiliśmy się do Małopolski. Po krótkim, acz emocjonującym pobycie w grodzie Kraka (gdzie jedno z nas aż cztery razy złapało flaka), wyruszyliśmy do doliny Prądnika, by podziwiać jurajskie wapienie.
W drodze do Ojcowa
Choć do Wiednia wybrałem się pociągiem nocnym, z którego wysiada się z samego rana, do austriackiej stolicy dotrzeć można też połączeniem dziennym, dojeżdżającym ok. dwudziestej. Miasto zaczyna się wtenczas zanurzać w mroku…
...z której wyłaniają się przeróżne twory, czy to terkoczące po kocich łbach rowery publiczne, czy to strzeliste kościoły.
Salzburg oznacza „zamek solny”. Czwarte największe miasto w Austrii zawdzięcza swoją nazwę rzekomo wpływom z ceł pobieranych od soli transportowanej rzeką nie przypadkowo zwaną Salzach. Kopalnie soli znajdują się jednak również w bezpośredniej okolicy miasta.
Ale na zdjęciu rozświetla się nie droga w głąb ziemi w poszukiwaniu soli, a strzelista trasa do znacznie bardziej rzucającego się w oczy elementu Solnohradu.
Po relacjach z zagranicznych wojaży czas na krótką migawkę z rodzimego podwórka, a dokładnie z Warmii. Korzystając z wolnego dnia i ze słonecznej pogody, wybrałam się do położonego w okolicach Nidzicy (a dokładnie w pobliżu wsi Orlo i Łyna) rezerwatu przyrody Źródła Rzeki Łyny.
Uwierzycie, że to Wielkanoc?
Wczesnowiosenna wizyta w Wiedniu wywiera wielkie wrażenie na wrażliwych na posągi potężnych pań i panów bądź amatorach architektury austro-węgierskiej.
Arcyksiąże Karol Stefan Habsburg popędza IV Batalion Turystów Częściowo Zroweryzowanych.
Jeszcze do niedawna Niemcy funkcjonowały w mojej głowie jako kraj perfekcjonistów i sztywniaków. Ot – klasyczny stereoptyp. Do dziś pamiętam dziecięce żarty „o Polaku, Rusku i Niemcu”, w których ten ostatni nie miał za grosz poczucia humoru. Polak za to odznaczał się ułańską fantazją. Z tym akurat jestem skłonna się zgodzić, choć od kiedy samodzielnie płacę rachunki i podatki, coraz bardziej irytuje mnie ta polska brawura, która często przejawia się w braku zorganizownia („jakoś to będzie”), w rozrzutności i nieprzemyślanych decyzjach. Niby powoli wiele rzeczy zmienia się na lepsze, jednak sporo rozwiązań (lub ich brak) upodabnia nas raczej do naszych wschodnich niż zachodnich sąsiadów… Czytaj dalej
Kontynuując podróż trasą największych dworców w Europie, dojeżdżamy do Frankfurtu nad Menem, którego Centralbahnhof przez prawie trzydzieści lat dzierżył palmę pierwszeństwa wśród największych dworców Europy (po czym przegonił go Lipsk). Jednak dziś to właśnie mniejszy dworzec w jednym z najważniejszych centrów finansowych i wystawienniczych obsługuje ponaddwukrotnie więcej pasażerów (1/3 miliona dziennie).
Buduje się i podróżuje.
Poprzedni spacer poprowadził nas śladami małego wielkiego człowieka i jego pierwszej klęski w starciu ze zjednoczoną przeciwko niemu Europą. Tym razem przejdziemy się po samym Lipsku, a nie tylko pod nim, choć i o tym, co kryje się pod miastem nie omieszkamy wspomnieć.
Gdzieniegdzie można spotkać przejawy ponownego jednoczenia się Europy - takie jak parasole lodów, na które zawsze jest pora - nie tylko w Polsce.
Spośród różnych miast odwiedzonych w Niemczech, najlepsze wrażenie zrobił na mnie Lipsk. Miasto wsławione Bitwą Narodów, której dwusetna rocznica będzie obchodzona za półtora roku, może się pochwalić wieloma rzeczami poza pomnikiem największej bitwy z udziałem Napoleona….
Choć sam pomnik bitwy, w której książe Józef Poniatowski zginął wkrótce po uzyskaniu tytułu marszałka Francji, również robi wrażenie.
